Bijna had de Defender OCTA Black mijn testweek met een flinke rekening afgesloten. Ik stond op het punt een parkeergarage binnen te rijden toen ik gelukkig nog net op tijd besefte dat de doorgang te laag was. De auto bleef ongedeerd, mijn ego had een klein deukje opgelopen.
Het was een van de weinige momenten tijdens ruim 1.000 kilometer rijden, waarop deze bijna twee meter hoge terreinreus mij in verlegenheid bracht. Want eenmaal op de weg gedraagt dit gevaarte van 2,7 ton zich opmerkelijk beheerst. En dan hebben we het nog niet over zijn 635 pk sterke V8 motor, zijn uitzonderlijk onderstel en een uiterlijk waarvan ik moeilijk mijn ogen kon afhouden.
Tekst: Marijn Bogaert
Foto’s: JLR en Marijn Bogaert


De mooiste in zijn genre? Voor mij wel
Ik zal maar meteen kleur bekennen. Ik vind de Defender OCTA Black een van de mooiste terreinwagens die momenteel te koop zijn. Dat zal niet iedereen met mij eens zijn. Prima. Over smaak valt te discussiëren, al wordt dat met deze Defender een behoorlijk eenzijdig gesprek.
Zijn hoekige koetswerk is vertrouwd, alleen lijkt alles een maatje groter, breder en gespierder. De wielkasten zijn fors uitgezet, de bumpers aangepast en achteraan steken vier uitlaatpijpen uit. Subtiliteit stond bij de ontwerpers duidelijk niet bovenaan het verlanglijstje.
“Op een modderig terrein voelt de OCTA zich thuis. Een lage parkeergarage bezorgt hem meer kopzorgen.”
En dan is er de Black-uitvoering. Narvik Black als koetswerkkleur, eventueel met een matte beschermfolie en maar liefst dertig exterieurelementen in Gloss Black of Satin Black. Je zou denken dat zoveel zwart op den duur saai wordt. Integendeel. Het samenspel van matte en glanzende oppervlakken accentueert precies de juiste lijnen. Ik betrapte mezelf er meermaals op dat ik nog eens achteromkeek nadat ik hem had geparkeerd.
Binnenin gaat het er een stuk eenvoudiger aan toe. Het interieur combineert semianilineleder met Kvadrat-stof en voelt bijzonder verzorgd aan. De stevige handgrepen en robuuste vormgeving herinneren eraan dat dit nog altijd een Defender is. Alleen eentje die zich voor een avondje uit moeiteloos in een chic gezelschap kan mengen. Zijn modderlaarzen heeft hij voor de gelegenheid thuisgelaten.


Opmerkelijk genoeg loopt deze Defender nauwelijks met zijn identiteit te koop. Een groot OCTA-opschrift zul je niet vinden. Kleine diamantlogo’s verraden met welke uitvoering je te maken hebt. De naam verwijst naar de octaëder, een achtvlakkige kristalvorm die ook bij diamant voorkomt. Kenners hebben aan de bredere wielkasten en enkele specifieke details voldoende om hem te herkennen.
En wie het prijskaartje kent, begrijpt waarom die diamant hier thuishoort. Een rijk uitgeruste OCTA Black klimt gemakkelijk voorbij 200.000 euro. En voor dat bedrag mogen de verwachtingen bijzonder hoog liggen.
635 pk, maar het onderstel verdient de hoofdrol
Onder de motorkap ligt een 4,4-liter V8 met twee turbo’s en mildhybridtechnologie. In onze testwagen levert die 635 pk en 750 Nm. Een achttrapsautomaat stuurt het vermogen naar de vier wielen. Vanuit stilstand haalt deze Defender in ongeveer vier seconden de 100 km/u. Voor een terreinwagen van dit formaat zijn dat ronduit sportwagenprestaties.
In de normale rijstand houdt de V8 zich keurig op de achtergrond. Je hoort een bescheiden gebrom en kunt ontspannen kilometers afleggen. Maar zodra je Dynamic inschakelt, verandert de sfeer. De gasrespons wordt scherper en uit de vier uitlaten klinkt een diep, donker geroffel. Geef stevig gas en de V8 laat horen waarom acht cilinders nog altijd iets bijzonders hebben.
Ik geef het graag toe: ik heb Dynamic vaker ingeschakeld dan strikt noodzakelijk was. Met de schakelpeddels achter het stuur kun je bovendien zelf een versnelling terugschakelen. Gewoon om die motor nog eens te horen. Een omweg was soms snel gevonden.
Maar hoe heerlijk die V8 ook klinkt, tijdens mijn testweek raakte ik uiteindelijk nog meer onder de indruk van het onderstel.



Defender ontwikkelde voor de OCTA het zogenaamde 6D Dynamics-systeem. Het combineert luchtvering met hydraulisch gekoppelde, elektronisch geregelde dempers. Die beperken het overhellen in bochten en het duiken van de neus bij stevig remmen. Tegelijk krijgen de wielen voldoende bewegingsvrijheid om oneffenheden op te vangen.
Om te ontdekken hoe goed dat werkt, zocht ik bewust enkele wegen op die dringend aan een nieuwe asfaltlaag toe waren. Putten, verzakkingen en slecht herstelde stukken: de OCTA kreeg ze allemaal voor zijn kiezen. Het grootste deel van die oneffenheden werd bijzonder goed opgevangen. Zelfs op behoorlijk gehavend asfalt bleef het rijcomfort opvallend hoog.
Helemaal onkwetsbaar is hij natuurlijk niet. Op sterk oneffen wegdek voel je soms een lichte schommelbeweging van de carrosserie. Bij hogere snelheden kan die beweging nog even aanhouden. Bijna 2,7 ton en een hoog koetswerk laten zich nu eenmaal niet wegtoveren. Het knappe is hoe goed 6D Dynamics die bewegingen beperkt en de Defender snel weer stabiliseert.
Ook in de bochten valt deze kolos moeilijk op een fout te betrappen. De besturing reageert nauwkeurig en je kunt de auto verrassend precies plaatsen. Bij stevig remmen houden de krachtige Brembo-remmen het gewicht overtuigend onder controle, terwijl de neus opmerkelijk vlak blijft.
Tijdens mijn testweek werd mij steeds duidelijker wat mij het meest bijbleef. Die 635 pk zijn heerlijk, zeker met zo’n V8 als begeleidingsmuziek. Maar dat een terreinwagen van dit formaat zich zo beheerst laat rijden, vind ik pas echt bijzonder.


Een weekend in Wallonië: peanuts
Tijdens mijn testweek trok ik een weekend naar het bosrijke Wallonië. Daar kreeg de OCTA een heel ander soort wegen voorgeschoteld. Smalle landelijke trajecten, beschadigd asfalt en hier en daar een onverharde boerenwegel.
Van een extreme terreintest was geen sprake. Ik wilde gewoon voelen hoe de Defender zich gedraagt zodra het asfalt ophoudt. Het antwoord kan ik in één woord samenvatten: peanuts.
De onverharde stukken vormden geen enkele uitdaging. De grote banden verwerkten de oneffenheden moeiteloos en het onderstel bleef comfortabel werken. Je voelt aan alles dat deze Defender voor heel wat zwaarder terrein is gebouwd.
En daar heeft hij ook de juiste stamboom voor. De OCTA vormt de technische basis van de Defender Dakar D7X-R, waarmee het merk in januari 2026 bij zijn debuut de Stock-categorie van de Dakar Rally won. Die competitieversie deelt zijn basisarchitectuur en V8-aandrijflijn met de productieauto.
Na zo’n Dakar-overwinning waren mijn Waalse boerenwegels natuurlijk nauwelijks iets om over naar huis te schrijven. Al vond ik het zelf best een aardig uitstapje.

Veel luxe, maar waar blijft die massage?
Binnenin herken je onmiddellijk de Defender. De materialen voelen stevig aan, de afwerking is verzorgd en er zijn voldoende praktische opbergmogelijkheden. Ik hou ook van de vele fysieke knoppen en schakelaars. Ze geven het interieur karakter en maken de bediening bijzonder prettig.
Het vertrouwde Pivi Pro-infotainmentsysteem werkt overzichtelijk en de hoge zitpositie biedt een uitstekend zicht op het verkeer. De grote zetels zijn bovendien bijzonder comfortabel, iets wat ik tijdens langere verplaatsingen erg kon waarderen.
Een van de leukste voorzieningen zijn de zogenaamde Body and Soul Seats. Die werken samen met het Meridian-audiosysteem en zetten lage muziekfrequenties om in trillingen die je via de zetels voelt. Met de juiste muziek aan boord wordt luisteren bijna een lichamelijke ervaring. Leuk gevonden.
Toch miste ik iets. Een echte massagefunctie. De aangeboden wellnessprogramma’s zijn aardig, maar wie na enkele honderden kilometers zijn rugspieren eens grondig wil laten behandelen, blijft op zijn honger zitten. Bij een auto van deze prijsklasse vind ik dat moeilijk te begrijpen.
Nog zo’n detail is de bagageafdekking. Achteraan krijg je een eenvoudig net in plaats van een degelijke vaste hoedenplank. Praktisch misschien, maar voor meer dan 200.000 euro mocht Defender daar gerust wat meer moeite voor doen.



Aan de pomp en wat brengt morgen?
Na ruim 1.000 kilometer kwam ik uit op een gemiddeld benzineverbruik van 12,8 l/100 km. Bij een ontspannen rijstijl zag ik lagere waarden, terwijl snelwegkilometers en enkele enthousiaste acceleraties het verbruik richting 14 liter stuurden.
Met een 635 pk sterke V8 onder de motorkap verwacht je uiteraard geen wonderen aan de benzinepomp. Toch vond ik deze cijfers, rekening houdend met zijn prestaties en gewicht, behoorlijk aanvaardbaar.
Er staat trouwens een opmerkelijke verandering op stapel. Vanaf modeljaar 2027 daalt het vermogen van de OCTA op onze markt van 635 naar 537 pk. Het maximumkoppel van 750 Nm blijft behouden. Mogelijk spelen strengere Europese emissie-eisen daarbij een rol, al heeft Defender daar zelf geen officiële verklaring voor gegeven.
De V8 krijgt bovendien een aangepast uitlaatspruitstuk waardoor zijn karakteristieke geroffel nog dieper zou klinken. Onze testwagen behoort dus tot de oorspronkelijke, krachtigste generatie. Misschien wordt die op termijn wel extra gegeerd bij liefhebbers.


Na een week met de OCTA Black begrijp ik vooral hoe veelzijdig deze Defender is. Op de snelweg een heerlijke reiswagen, op bochtige wegen opmerkelijk beheerst en op onverharde trajecten nauwelijks uit zijn evenwicht te brengen. En dan die V8, die je er geregeld aan herinnert dat autorijden ook gewoon plezant mag zijn.
Natuurlijk heeft hij zijn tekortkomingen. Zijn afmetingen vragen aandacht en voor deze prijs verwacht ik een volwaardige massagefunctie en een elegantere bagageafdekking. Maar dat zijn uiteindelijk de weinige punten waarop deze Defender mij wist teleur te stellen.
Toen ik na ruim 1.000 kilometer de sleutels moest teruggeven, vond ik dat oprecht jammer.
Ik had zelfs al een volgende bestemming in gedachten. Eentje zonder parkeergarage.







